دیروز یه بنده خدایی از ارزش های آدما گفت تا اینکه رسیدیم به ظاهر آدم ها که زیبایی بعد یه مدت تکراری میشه و اگر طرفت نتونه آرامش رو بهت بده و تزریق نکنه اون زیباییش به هیچ دردی نمی خوره توی دلم گفتم خدا کنه حرفش فقط شعار نباشه برا جلب توجه آدمای دیگه ....
دلتنگی، شبیه یک درد پنهون لایه لایه‌ست. توی جمع حرف می‌زنی و می‌خندی و به روزمرگیت می‌رسی، اما نهایتا به محض اینکه تنها شی، دستتو می‌گیری به اولین ستون و تکیه می‌دی بهش و چشم‌هاتو از درد فشار می‌دی. از درد خم می‌شی..
دلتنگی، شبیه زخمیه که برشش روی انگشت‌هات به یک سانت هم نمی‌رسه، اما عمقش تا مغز استخونته...
اونجا که ابی جان میگه : ........................ “کسی باید باشه باید که سر خستگیاتو به روی سینه بگیره، برای دلواپسیهات واسه سادگیت بمیره”.........................